I huaji

Nga Moza Boletini

Prill 2020, SHBA

Ishte viti 1981, im atë kishte pak kohë që kishte dalë nga burgu. E dënuan për agjitacion – propagandë kundër pushtetit popullor. I tretur e tepër i sëmurë nga vuajtjet e peripecitë që kishte kaluar. Isha 11 vjeç kur e arrestuan. Më dukej çudi që e shihja përsëri mesh nesh, si tjetër njeri, paksa i panjohur, por brenda vetes ndjeja dhimbje e gëzim. E doja shumë babanë. Ishim rritur me halle. Kur isha fëmijë më pëlqente të pikturoja, mbaj mend që ndiqja një kurs pikture në “Shtëpinë e Pionierit”. Një mbasdite me punimet e mija po shkoja në rrethin e pikturës, një nga djemtë e lagjes më ndaloi e më pyeti:
– Ku po shkon kështu?
– Në rrethin e pikturës – i them.
– Po pse moj kujton ti se, do të lerë kush të shkosh tek artet. Ti që ke dhe babanë në burg – më tha gjithë inat pasi pa dhe vizatimet e mija.
Akoma më buçasin veshët nga sarkazma e tij. Atë kohë ai vazhdonte të mesmen e gjuhëve të huaja, ndërsa në demokraci u bë diplomat.
Njëherë vendosa foton e babait mbi një karrige (në vend të telajos) u ula në gjunjë, pikturova me laps portretin e tij, e ja dërgova në burg, atje ku vuante dënimin si armik i popullit. E kishte ruajtur. Kur erdhi nga burgu ma tregoi, unë e përqafova e përlotur.
Më inkurajonte në nisma të mira. Kur shkruaja diçka, prozë a poezi babait ja tregoja të parit. I pëlqente dhe atij të shkruante nganjëherë, lexonte shumë. Përkthente e nënvizonte aty ku duhej korrigjuar e përsëri futej në leximet e botën e tij të munduar….
Trokiti dera, isha unë që e hapa. Një meso burrë i gjatë u shfaq para meje. Veshur mirë e me një çantë të zezë në dorë.
– Kërkoj Enver Dajçin – më tha – këtu banon?
– Kush jeni ju – e pyeta unë e frikësuar, megjithëse nuk mu duk si të sigurimit që ndiqnin babanë. Ata shquheshin lehtë, fytyrën e kishin të errët si palltot e tyre kafe të errët e të gjatë që mbanin veshur. Ndërsa i huaji përballë meje nuk dukej si ata, pardesynë ngjyrë bezhë e mbante në dorë bashkë me çantën.
– A është banesa e Enver Dajçit këtu, apo jam gabim? – më shkundi me pyetjen i huaji. – Ali Shala nga Kosova jam, djali i tezes së Enver Dajçit.
– Hajde byjrum, byjrum – me qetësoi pas meje zëri i babait.
– Po ku je mor tezak, se s’kam lenë vend pa të kërkuar. E përqafohen me mall të dy.
– Gjallë besa vëlla, gjallë.
– Kemi ndi për vuajtjet tuaja, por kujdes përsëri!
– Eh, burgu për burrat është thotë nana ime – i a kthen babai.
– Po tezen si e kam, a mundemi ta vizitojmë, se nana ma ka lënë porosi.
U ulën, kujtuan ngjarje, emra, vite, halle e vuajtje bashkë. Eh gjaku s’bëhet ujë. Aliu, djali i tezes së babait tim, jetonte në Prishtinë, kishte kryer studimet e larta për hidro, punonte inxhinier – pedagog në Universitetin e Prishtinës. Në Tiranë kish ardhur për disa ditë si shkëmbim eksperiencash me Universitetin Shtetëror.
Ndërmjet të tjerave tha: “Kam tre ditë që kam ardhur, por kujdes vëlla, përsëri po të survejojnë. Pasi mësuan se jam duke të kërkuar s’po më ndahen dy burra me pallto të gjatë, ngjyrë kafe të errët. Nuk kanë as zor, as turp, por hap pas hapi më janë vënë nga mbrapa”.
– Eh mor vëlla, ajo është puna e tyre, e kjo është edhe jeta jonë këtu….
– Pyeta menjëherë për emrin tuaj. E di çfarë më ngjau.
– Çfarë – pyeti babai
– Pyeta edhe një kolegun tim pedagog në universitet, në katedrën e hidraulikës, Zeqir Alliu e quajnë. A e njeh?
– Po mor si se njoh, këtu banon në këtë pallat në katin e dytë.
– Kur po vija lart, shikoja emrat tek dyert e apartamenteve, nuk doja të të humbisja përsëri, kur shikoj Ing. Zeqir Alliu, që e kisha pyetur për ermin tand. Mos thashë me vete, këtu banon e nuk më tregoi se të njeh! Ngjis trishtueshëm shkallët e ja më në fund ju gjeta.
– Po mirë se na erdhe tezak, gëzohem shumë që po shihemi.
– Edhe unë. Edhe ata në Kosovë do të gëzohen shumë kur ti tregoj që u takuam sëbashku.
– Me vjen keq që të kanë munduar, por të falenderoj që na gjete e arrite të na vizitosh – i thotë i prekur babai.
– Por, unë edhe e pyeta Zeqirin a e njeh filanin. Jo më tha….tani më kujtohet se kur mu përgjigj, sikur i ngeci fjala në grykë. Ah Zeqir, Zeqir, menjëherë pas bisedës me atë, nuk po më ndahen njerëzit e sigurimit.