AZEM! Ma mirë dekë se gjallë e me marre…

AZEM! Ma mirë dekë se gjallë e me marre…

 

Nga Bislim AHMETAJ
Prolog.
Ka një variant verbal të pa publikuar për mbylljen e “Ciklit të Kreshnikëvë” kur Muji del nga shpella ku ishin ngujuar bashkë me të vëllanë Halilin dhe zbret në qytet për të pa se çpo ndodh ndër njerëz. I bie tregut kryq e tërthorë dhe sheh që ka shumë njerëz që lakmojnë me ble diçka po si kanë paret dhe ikin me sy të përlotur dhe të ngjitur nga malli që lakmojnë. I pik në zemër një fëmijë i vogël që ja ka ngulë sytë një molle të kuqe por s’ka asnjë grosh në xhep, djaloshi i vogël guxon dhe e merr mollën… dhe ja jep vrapit . Por… dora e tregtarit të pashpirtë e kap dhe rrahë, aq sa Muja nuk duron më dhe e kap tregtarin për fyti gati me e përplasë për tokë. Ndërkohë tregtari nxjerr revolen nga brezi dhe gjuan në ajër. Krisma e armës e tremb jashtë masë Mujin. Me sy të shqyer sa nga frika aq edhe nga habia e pyet tregtarin
– ça ashtë ky send? Për çka vye ky send? Tregtari i përgjigjet ftohtë
– Kjo është allti, kjo vret njëlloj si buallin, si njeriun.
Tregtari ja ulë grykën dhe i lëshon nja dy plumba mbi një grumbull kumujsh të medhenjë sa një bojë njeriu . Kungujt bahen copë –copë aq sa pamja i ngjanë një fushë -beteje.
Muja ja heq ngadalë duart prej fyti tregtarit të pashpirt, shihet sy ndër sy me djalin e përlotur dhe ikë si një hije e zezë prej tregut dhe qytetit të mallkuar. Ngjitet në Log të Zanave ku e kanë Kështjellën-shpellë dhe hynë në të duke shikuar vjedhtaz mbrapa a mos e ka ndjek kush. Kur bindet se askush se ka pa, i thërret të vëllait i merisur.
-Halil vëlla koha jonë ka mbarue, ka sos, ka tret si krypa në ujë.
-Ça ka ba vaki Mujë?!
– Në botën tjetër paska dalë një vegël që e banë të keqën dhe drejtësinë pa forcën e burrit, kështu që koha jonë ka mbarue.
Prej asaj dite ata i vunë një shkam të madh derës së Kështjellës-shpellë dhe nuk u dukën ma ndër qytete.

Azem! Ma mirë dekë se gjallë e për marre.
E përdora për hyrje këtë variant të përpunuar apo të vërtetë të “Ciklit të Kreshnikëve” në këtë shkrim homazh kushtuar Princit të Mendjeve të Lira , Azem Hajdarit jo pa qëllim. Nesër mbushen plotë 19 vite nga ekzekutimi i tij prej një bande të veshur me uniformat e shtetit (sipas grupit të prokurorëve që hetoj çeshtjen Hajdari të paktën 60 njerëz me uniforma policie moren pjesë në ekzekutimin e tij).
Kur të vranë ty Azem, zot i vendit ishte kallashnikovi në duart e gangsterëve që kishin zaptuar zyrat e shtetit, ndërsa tani zyrat e shtetit i kanë zanë ata që të vrasim ditë për ditë me indeferencën apsolutë që tregojnë ndaj halleve dhe problemeve të qytetarëve për të cilët paguhen. Për pasoj njërëzia nuk i drejtohen më shtetit të vet por shteteve të Europës. Popullsia e Shqipërisë qysh prej kohës kur të kanë vrarë ty është pakësuar me të paktën një milion banor, po kaq mendojnë ti ikin Atdheut për të cilin ti sakrifikove edhe jetën.
Ty të vranë se inspirove të ishe mbrojtës dhe përhapës i të vertetës lakuriqe. Sot e vërteta dhe rrëna kanë vlerën “zero” dhe zotëruesit e “zeros” janë zero në katror.
Ty të vranë se i dole në mbrojtje shtypit të lirë, fjalës së lirë dhe sot pas 19 vitesh liria e fjalës shpërblehet me heqje nga puna kur je në ndermarrjet publike, kur je në biznes privat të mbitaksojnë, të stërkontrollojnë deri sa të detyrojnë ose të nënshtrohesh ose të falimentosh, ndodh në të rrallë që je zë i lirë siç ishe ti dhe përballesh me kanosje dhe kërcënime me jetë deri sa dorëzohesh ose braktisë vendin. Ndërsa media e lirë është “shtetëzuar” prej financuesve pronë e oligarkisë politike që është njëkohësisht edhe oligarkia ekonomike e vendit. Ata pak zëra të lirë që akoma s’janë shtjerrur lusin Zotin që të mos na e mbyllin Facebook-un nje shpikje marsiane e një burri fisnik që ti s’pate kohë ta njohish se të vranë pronarët e sotshëm të fjalës dhe medias së lirë .
Ty të vranë se i mbrojte deri në ngujim me grevë urie ish të përndjekurit politik të regjimit të diktaturës, të asaj diktature që ti, unë dhe brezi ynë menduam që e rrëzuam në Dhjetor të 90-ës. Sot kjo shtresë është më e braktisur se kurrë ndonjëherë në këto 27 vite pluralizëm politik të rremë. Ata kanë humbur mbështetjen shtetrore po se po, por më e keqja ju është vrarë shpresa dhe besimi tek qeveritë dhe shteti tyre. Ata përditë shohin të ngjiten në poste të larta qeveritare dhe administrative ish hetues, ish zyrtarë të regjimit komunist, deri ish ministra gjakatarë të diktarurës.
Ty të vranë se halli i një të varfri në Cerrik apo Krumë, në Koplik apo Leskovik, në Memaliaj apo Fushë Arrës ishte halli dhe problem yt, deri sa ai të gjente zgjidhje ose mirëkuptim të plotë nga hallexhiu që është i pamundëshëm për tu zgjidhur. Sot s’ka më halle , ka mjerim dhe s’ke ku e kërkon zgjidhjen e tij. E vetmja zgjidhje është ti ikish Atdheut natën e ditën nga toka, nga deti dhe nga ajri.
Ty të vranë se kishe miq dhe mbështetje nga Vermoshi në Konispol, nga Dibra në Vlorë, nga Durrësi në Korçë. Sot o Azem Hajdari miqësia është ba si Napolonat e arit në kohën e diktaturës, të rrallë dhe me frikë me ja kallzue kujt. Lum kush ka mujtë me rujtë ndonji mik pa interes, sepse mik është shpallë me “ferman” vetëm paraja, ligësia dhe pushteti i saj .
Ty të vranë se padrejtësisë nuk i vune emra të përvetshëm, as si dhe ngjyrë politike, as se mbajte me hatër. E denoncove haptaz njëlloj si tek i forti, si tek i dobti, si tek i yti, si tek kundërshtari politik. Tash nuk të vrasin ma për këtë punë , se nuk jua lejon procesi i integrimit në BE, kanë gjetë një metodë të re, nuk të qasin fare me një mirëkuptim dypalësh gjithëpërfshirës.
Bashkë me ty kanë vdekur dialogu, ballafaqimi, pasqyrimi i fakteve, pasja e ideve të ndryshme për të njëjtin problem, dhe jo se ndalohen me ligj por janë gjetur rrugë burokratike që I përjashtojnë si modele të zhvillimit të mendimit ndryshe dhe për pasoj nuk praktikohen më.
Ty të vrau pasioni për lirinë dhe demokracinë, ty të vrau dashuria për njëriun e thjeshtë dhe të vuajtur, ty të vrau idealizmi dhe atdhedashuria. Këto vlera për të cilat u vrave ti, vrasësit tu po i asgjesojnë me kujdes ditë për ditë dhe pothuajse ja kanë dalë. I kanë çuar në atë zgrip sa pa frikë mund ti quaj “specie të rrezikuara për zhdukje”. Fatkeqësisht këto vlera nuk i mbron UNESCO, këto vlera i mbrojnë idealistët që po i vriten këtij vendi njëlloj siç vriteshin dhe burgoseshin familjet fisnike përgjatë diktaturës nën etiketimin si bartësë të një kohe të vjetër.
Prolog.
Trilli për “Ciklin e Kreshnikëve” në epilogun e këtij shkrimi përkujtimor kushtuar njëriut që ndezi shpresën se liria mund të funksionoj edhe në Shqipëri për mua është mëse i pranueshëm. Ndërsa në trupin e këtij shkrimi, aty ku unë kam trajtuar arësyet pse hienat e errësirës e vranë njëriun e shpresës dhe besimit pa pikë dyshimi që është shprehje e trishtimit, revoltës, mos pranimit të këtij realiteti acid që ka lëshuar rrënjë në Shqipëri. Por njëkohësisht është edhe një thirrje për zgjim të ndërgjegjes së njërëzve të lirë të këtij vendi që duhet ta bashkojnë zërin, energjitë dhe gjithçka që posedojnë për të mos e legjitimuar dorëzimin e lirisë, për të mos e arësyetuar braktisjen e vendit, për të mos e njëjtësuar Shqipërinë si atdheu ikësve të pashpresë, si atdheu i kanabisit, si atdheu i njërëzve që e dorëzojnë lirinë në duart e dhunuesve të saj.
Tiranë me 10 Shtator 2017
Seen by Bislim Ahmetaj at 8:37.PD

Shkruani një mesazh …